แบบสำรวจความพึงพอใจ

Advertisements

The fashion dog dog

 

 

 

Dogilike.com :: น้องหมากับแฟชั่นอาชีพสุดจี๊ด

 

 

Dogilike.com :: น้องหมากับแฟชั่นอาชีพสุดจี๊ด

ท. ทหาร อดทนครับ

Dogilike.com :: น้องหมากับแฟชั่นอาชีพสุดจี๊ด

นักธุรกิจไฟแรง

Dogilike.com :: น้องหมากับแฟชั่นอาชีพสุดจี๊ด

พร้อมปฏิบัติการแล้วครับ

Dogilike.com :: น้องหมากับแฟชั่นอาชีพสุดจี๊ด

ยอมให้จับแล้วจ้า

Dogilike.com :: น้องหมากับแฟชั่นอาชีพสุดจี๊ด

นางพยาบาลแสนสวย

sufficiency economy

 

 

The Philosophy of Sufficiency Economy

 

The economic crisis of 1997 affected everyone in Thailand, even His Majesty the King. Seeing many of his subjects suffering, he advised the Thai people to change their economic philosophy in order to cope with

present economic adversity and withstand future economic insecurity. His Majesty’s words have become known as the Philosophy of Sufficiency Economy and have been used as the guiding principle in drafting the current 9th National Economic and Social Development Plan.

The philosophy can be summed up in one p

aragraph, as translated from the Thai:

Header

“Sufficiency Economy is a philosophy that guides the livelihood and behavior of people at all levels, from the family to the community to the country, on matters concerning national development and administration. It calls for a ‘middle way’ to be observed, especially in pursuing economic development in keeping with the world of globalization. Sufficiency means moderation and reasonableness, including the need to build a reasonable immune system against shocks from the outside or from the inside. Intelligence, attentiveness, and extreme care should be used to ensure that all plans and every step of their implementation are based on knowledge. At the same time we must build up the spiritual foundation of all people in the nation, especially state officials, scholars, and business people at all levels, so they are conscious of moral integrity and honesty and they strive for the appropriate wisdom to live life with forbearance, diligence, self-awareness, intelligence, and attentiveness. In this way we can hope to maintain balance and be ready to cope with rapid physical, social, environmental, and cultural changes from the outside world.”

This philosophical statement has lent itself to interpretation by diverse groups of people. First, we can dismiss outright the extreme interpretation that the Sufficiency Economy means complete self-reliance or autarky. In an autarchic system, a country or unit thereof relies upon itself and its people to produce all its needs with no dependence on others. It may do this voluntarily (cutting off contacts with the outside world) or by necessity (because it is incapable of generating those contacts). But His Majesty the King explicitly rejected this interpretation: “This self-sufficiency does not mean that every family must grow food for themselves, to make clothes for themselves; that is too much. But in a village or sub-district there should be a reasonable amount of sufficiency. If they grow or produce something more than they need they can sell them. But they do not need to sell them very far; they can sell them in nearby places without having to pay high transport costs.”

Some people have attempted to link this economic philosophy with the so-called “Gandhian Economy.” Along the lines proposed by Mahatma Gandhi, this is an economy based on family-level or village-level small-scale enterprises and traditional methods. It may have been appropriate to India in the mid-twentieth century, when the people were poor and technology was limited. But in the present, it may be too restrictive to expect families to do everything by themselves using simple tools and machinery, such as traditional spinning wheels to make cloth. Perhaps the basic idea of Gandhian simplicity – a life less encumbered by modern needs and modern technology – could make people happier. But in the very open world of today, self-sufficiency a la Gandhi is too extreme.

We also hear people relating the Sufficiency Economy to the knowledge and applicability of Buddhism. In Buddhism, life, especially spiritual life, is enhanced by cutting out excessive wants and greed. True happiness may be attained when a person is fully satisfied with what he or she has and is at peace with the self. To strive to consume more leads to unhappiness if (or when) consumption is not satisfied or falls short of expectations. A sufficiency economy in this context would be an economy fundamentally conditioned by basic need, not greed, and restrained by a conscious effort to cut consumption. This is probably acceptable insofar as it does not reject gains in welfare and well-being due to greater consumption.

Looking back, it can be seen that His Majesty has talked about the sufficiency idea since 1974. In his customary birthday speech of that year, he wished everyone in Thailand “sufficient to live and to eat” (Por You Por Kin). This was indeed a precursor to the sufficiency economy. His Majesty also said: “The development of a country must be by steps. It must start with basic sufficiency in food and adequate living, using techniques and instruments which are economical but technically sound. When this foundation is secured, then higher economic status and progress can be established.” (See Apichai Puntasen, “The King’s Sufficiency Economy and Its Interpretation by Economists,” prepared for the 1999 Year-End Conference of the Thailand Development Research Institute (TDRI), Pattaya, 18-19 December 1999.)

This is very clear: it shows that His Majesty did not deny economic progress and globalization, as some people have interpreted. Indeed the word “globalization” (โลกาภิวัตน์ , lokapiwat) is used in the statement on Sufficiency Economy that His Majesty has endorsed. The notion that Sufficiency Economy is anti-globalization should be put to rest forever.

Still, there are attempts by various segments of the Thai population to dissociate this new economy from the realm of mainstream economics that stresses economic rationality and efficiency in resource allocation. It is obvious that His Majesty’s Sufficiency Economy is not the type found in a mainstream economics textbook, but it would be inaccurate to interpret it as the antithesis of mainstream economics in every respect. On the contrary, I think we can understand Sufficiency Economy within the framework of economic rationality and efficiency in allocative choices. The difference is not in type, but in degree or magnitude of economic behavior. His Majesty used the phrase “middle path” or “middle way” to describe the pattern of life every Thai should lead – a life dictated by moderation, reasonableness, and the ability to withstand shock. Can we find something in mainstream economics that captures the spirit of this philosophy?

I propose to use my own understanding of economic optimization. It is possible to see the Sufficiency Economy as consisting of two frameworks. One is the inevitability of facing the globalized world in which economic efficiency and competition are the rules of the game; the other is the need for economic security and the capacity to protect oneself from external shock and instability. Thinking within the first framework – the basic tenet of mainstream economics – we must realise the opportunity costs involved in every decision we make. We gain from specialization and division of labor because the opportunity costs of doing everything by ourselves is much higher. The laws of comparative advantage and gains from trade are at work in today’s world. But it would be foolish to pursue all-out specialization without basic security, especially in food, shelter, and clothing. This is where the framework of the new Sufficiency Economy comes in. This concerns the basic capacity of the people of a country to look after themselves. The optimization principle applies when we seek to answer the question: How much of our time and energy should be devoted to the first and second frameworks, respectively? In other words, how much resources should be allocated to producing for trade based on comparative advantage principle, and how much for basic security? The best mix between the two allocations would represent the optimal state of affairs, both in mainstream and Sufficiency Economics.

Origin: http://kyotoreview.cseas.kyoto-u.ac.jp/issue/issue3/article_292.html

โอลด์ อิงลิช ชีพด็อก Old English Sheepdog

 

โอลด์ อิงลิช ชีพด็อก ได้รับการพัฒนาสายพันธุ์มาเพื่อเลี้ยงและเฝ้าแกะ เช่นเดียวกับสุนัขเลี้ยงแกะอื่น ๆ พวกเขาฉลาดมาก คนเลี้ยงแกะสามารถไว้ใจพวกเขาไม่เพียงแค่เฝ้าแกะทั้งกลางวันกลางคืนแต่ยังใช้พวกเขาในการ ต้อนแกะเข้าด้วยกันเวลาอยู่ในพื้นที่ที่ไม่ได้ล้อมรั้ว เพื่อพาฝูงแกะเข้าตลาดอีกด้วย โอลด์ อิงลิช ชีพดอกมีอายุถึง 15 ปี

ขนาด56 ซม. ถึง 60 ซม.และน้ำหนักเฉลี่ย 23 กก. ถึง 42 กก.

โอลด์ อิงลิช ชีพดอกเป็นสุนัขอารมณ์ดี ทุ่มเทให้กับครอบครัว รักสนุกและขี้เล่น ไม่ว่าคุณจะวิ่งเหยาะ ๆ หรือ เพียงเดินเล่นในสวน เขาก็จะสนุกไปกับคุณด้วย ถ้าคุณเป็นคนติดบ้านเขาก็พอใจกับการได้นอนอยู่ข้าง ๆ พวกเขาไม่เคยโตและชอบออกไปนั่งรถเล่น เพียงแค่ได้อยู่กับครอบครัว เขาก็มีความสุขเต็มที่แล้ว เขาเป็นสุนัขเฝ้ายามที่ดีมาก เพราะอารมณ์คงที่ และไม่เคยก้าวร้าว

โอลด์ อิงลิช ชีพดอกเป็นเพื่อนที่ดีไม่ว่าจะกับพันธุ์เดียวกันหรือต่างสายพันธุ์ จำไว้ว่าเคล็ดลับการเลี้ยงสุนัข คือการสอนให้เข้ารู้จักอยู่ร่วมกับคนอื่นตั้งแต่เล็ก ไม่ว่าจะเป็นกับสัตว์อื่นหรือกับคน

เป็นสายพันธุ์ที่ต้องการดูแลสูงเนื่องจากขนที่สวยและหนา หรือคุณอาจจะคอยเล็มขนเข้าให้สั้นหน่อยก็ได้ ไม่เป็นปัญหาอะไร ควรตรวจดูและทำความสะอาดหูเป็นประจำ หมั่นทำความสะอาดตา ด้านหลัง และซอกเท้า และในช่วงฤดูร้อนต้องคอยระวังละอองหรือดอกหญ้าซึ่งอาจติดตามขน และเข้าไปถึงผิวหนังจนกลายเป็นปัญหา ใหญ่ได้ การอาบน้ำและแต่งขนสม่ำ-เสมอจะทำให้พวกเขาน่ารักและเหมาะจะเลี้ยงในบ้านอย่างมีความสุข

โอลด์ อิงลิช ชีพดอกเป็นสายพันธุ์ที่ฉลาดและเหมาะจะเป็นสุนัขอารักขาแม้ว่าพวกเขาจะมีความคิดเป็นของตัวเอง แต่ก็ไม่ก้าวร้าว แต่ถ้าโดยรังแกโดยคนอื่นหรือสุนัขตัวอื่นเขาจะ
ลุกขึ้นสู้อย่างเต็มที่ โดยเฉพาะถ้าเป็นการปกป้อง สมาชิกใน ครอบครัว หรือทรัพย์สมบัติ สุนัขสายพันธุ์นี้มีความคิดฉับไวและพร้อมเสมอกับการฝึกวินัย 

http://www.thaidog.info/46/

อิตาเลียน เกรย์ฮาวนด์ Italian Greyhound

 

สุนัขพันธุ์ อิตาเลียน เกรย์ฮาวนด์ เปรียบเสมือนสุนัขเกรย์ฮาวนด์ภาคย่อส่วน พวกเขามีหน้าตาคล้ายกับสุนัข ล่าสัตว์ตัวเล็ก ๆ ซึ่งอยู่ในภาพวาดบนผนังของสุสาน ในยุคสมัยฟาโรห์ของชาวอียิปต์ มีความเป็นไปได้สูงว่าพวกเขาถูกนำมาที่เมดิเตอร์เรเนียน โดยชาวโรมันและเป็นที่นิยมของศาลในยุโรป หลายศตวรรต ในประเทศอังกฤษสามารถพบเห็น อิตาเลียนเกรย์ฮาวน์ได้ตามศาลของ ราชวงศ์สตวร์ด และ เจ้าสุนัขตัวเล็กกระจุ๋มกระจิ๋มพันธุ์นี้ ได้รับการโปรดปรานจากพระราชินีวิคตอเรียเป็นอย่างมาก และยังสามารถพบเห็นสุนัขพันธุ์นี้จากภาพเขียนของตระกูลขุนนาง สุนัขพันธุ์ อิตาเลียน เกรย์ฮาวนด์สามารถอยู่ได้ถึง 14 ปี

ขนาดความสูงประมาณ 33 ซม. ถึง 38 ซม. น้ำหนักประมาณ 2.7 กก. ถึง 3.6 กก.

อิตาเลียน เกรย์ฮาวนด์ร่าเริง สนุกสนาน มีความตื่นตัว ชาญฉลาดและเป็นที่รักโดยเฉพาะหากเลี้ยงไว้ในบ้าน และได้รับความรักและการเอาใจใส่ จากมนุษย์ พวกเขาจะเจริญเติบโตได้ไม่ดีถ้าหากขาดการดูแลเอาใจใส่ แม้ว่าจะเป็นสุนัขที่เรียนรู้เร็วและฝึกง่าย โดยทั่วไปแล้วสุนัขพันธุ์ อิตาเลียน เกรย์ฮาวนด์จะร่าเริง อดทนและกล้าหาญ แต่พวกเขาอ่อนไหวต่อเสียงที่ดังและคำพูดที่รุนแรง ในสภาพแวดล้อมที่ไม่ดีเขาอาจ ตกใจง่ายและขี้กลัว อิตาเลียน เกรย์ฮาวนด์เข้ากันได้ดีกับสัตว์เลี้ยงตัวอื่น ๆ แต่ต้องการการป้องกันอันตราย จากสุนัขที่มีขนาดใหญ่กว่าและ ซนกว่า

จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องมีสนามที่ล้อมรั้วอย่างแน่นหนาเนื่องจากพวกเขาอาจจะได้รับอันตรายถ้าปล่อยให้วิ่งเล่นอย่างอิสระ จะเป็นการดีที่สุดถ้าหากสุนัขพันธุ์ อิตาเลียน เกรย์ฮาวนด์จะถูกเลี้ยงไว้ในบ้าน และมีประตูสุนัข ซึ่งให้เขาได้วิ่งออกไปในสวนได้ด้วย พวกเขาต้องการตะกร้าหรือเตียงที่อบอุ่นและไม่ชื้นแฉะ อีกทั้งมีผ้าห่มหรือ ผ้าเก่า ๆ เนื่องจากอิตาเลียน เกรย์ฮาวนด์ส่วนใหญ่ชอบซุกตัวในผ้าห่มแม้แต่ในเวลาที่อากาศร้อน ขนที่สั้นเป็นมันนั้นง่ายแก่การทำความสะอาด และร่วงเพียงเล็กน้อยทั้งยังไม่มีกลิ่นเช่นเดียวกับสุนัขทั่วไป หลังจากการอาบน้ำควรดูแลและเช็ดตัวเขาให้แห้งสนิท ถึงแม้ว่าพวกเขามีร่างกายแข็งแรง แต่เนื่องจากโครงสร้างของเขาทำให้สุนัขพันธุ์ อิตาเลียน เกรย์ฮาวนด์ไม่เหมาะกับการเล่นที่รุนแรงเนื่องจากกระดูกอาจหักได้ ดังนั้นจึงเหมาะสำหรับบ้านที่มีเด็กโตและมั่นใจได้ว่าจะดูแลและเอาใจใส่พวกเขาได้ และพวกเขายังเป็นเพื่อนที่รู้ใจของผู้สูงอายุและคนพิการ

http://www.thaidog.info/49/

สก๊อตติช เทอร์เรียร์ Scottish Terrier

สก๊อตติช เทอร์เรียร์ เป็นหนึ่งในลูกหลานของ สกอตช์ เทอร์เรียร์ ที่เก่าแก่ช่วงเดียวกับ แดนดี้ ดินมอนท์เทอร์เรียร์ เครน เทอร์เรียร์ และเวสต์ ไฮแลนด์ ไวท์ เทอร์เรียร์ ยังไม่ทราบถิ่นกำเนิดที่แน่นอนของสายพันธุ์นี้ แต่ถ้าดูจากหลักฐานที่เคยมีมาโดยดูจาก รูปร่างและขนาดของสุนัขที่เล็ก มีขนลวด เป็นลักษณะสำคัญที่บอกถึงจุดประสงค์ในการใช้งานของสายพันธุ์ที่เป็นต้นกำเนิด นั่นคือพัฒนาเพื่อการไล่ล่าและกำจัดสัตว์ป่าประเภทต่างๆ เช่น สุนัขจิ้งจอก ตัวแแบดเจอร์ (สัตว์ขนาดเท่าสุนัขจิ้งจอกเท้ามีเล็บอย่างหมี) พังพอน และหนู ที่คอยสร้างปัญหาให้กับชาวนา ชาวสกอตในยุคนั้นความสูญเสียที่เกิดขึ้นมีผลกระทบต่อผู้คนเหล่านี้ที่การดำรงชีวิตต้องขึ้นอยู่กับผลิตผลที่ได้จากที่ทำกินของเขา ดังนั้นตัวสุนัขจึงถูกพัฒนาให้มีความแข็งแรงเป็นพิเศษ มีความกล้าหาญ กระทัดรัด และเป็นฝูงสุนัขไล่ล่าที่ทรหด ลักษณะเหล่านี้ยังเป็นเครื่องหมายของสายพันธุ์นี้จนถึงปัจจุบัน สก๊อตติช เทอร์เรียร์ มีอายุได้ถึง 12 ปี 


มีขนาด 25ซม.ถึง 28ซม.และน้ำหนักเฉลี่ย 8กก.ถึง 11กก.

สก๊อตติช เทอร์เรียร์ เป็นสุนัขตัวเล็กๆ เหมาะกับแทบ ทุกครอบครัว แม้เขาจะเป็นสุนัขที่ไม่ค่อยแสดง ความรู้สึกเท่าไร แต่ความจงรักภักดีและความซื่อสัตย์ ต่อทุกคนในครอบครัวก็มากมายไม่มีขีดจำกัด ถึงแม้จะเป็นสุนัขที่รักเจ้าของ แต่ก็อาจมีการกัดบ้าง โดยเฉพาะคนแปลกหน้าหรือสุนัขตัวอื่นที่เข้ามาตอแย เขาจะปกป้องอาณาเขตของตัวเอง โดยไม่เกรงกลัวสุนัขตัวอื่นๆ ไม่ว่าจะมีขนาดใหญ่กว่าเขาเท่าใดเป็นสุนัขที่มีความอดทนสูงกับธรรมชาติของเด็กๆ ที่มักจะเล่นโลดโผน เป็นสุนัขที่เมินเฉย จนถึงกระทั่งหาเรื่องกับคนแปลกหน้า สก๊อตติช เทอร์เรียร์ เหมาะเป็นสุนัขที่มีนายเดียว ด้วยคุณสมบัติเหล่านี้ทำให้ สกอตตี้เป็นสุนัขเฝ้ายามที่ยอดเยี่ยม

สก๊อตติช เทอร์เรียร์ สามารถอยู่ร่วมกับสัตว์เลี้ยงอื่นๆได้หากมีการเตรียมพร้อมและแนะนำสัตว์เลี้ยงให้รู้จักกันก่อน แต่ยังไม่เคยพบว่าบ้านไหนที่สามารถเลี้ยง สกอตตี้ ให้อยู่รวมกับแมว หนูตะเภา หรือสัตว์เลี้ยงขนาดเล็กอื่นๆ ได้

สก๊อตติช เทอร์เรียร์ เป็นสายพันธุ์ที่กระตือรือร้นและต้องการการออกกำลังกายเป็นประจำเนื่องจากเป็นสุนัขที่มีขาสั้นทำให้การเดินเพียงแค่ไม่มากก็เป็นการออกกำลังกายที่เพียงพอแล้วสกอตตี้ อาจไม่เหมาะที่จะเป็นเพื่อนวิ่งที่ดีเท่ากับเป็นเพื่อนเดินเล่น และที่สำคัญคือ จะต้องอยู่ในสายจูงตลอดเวลา เพราะเขาเป็นสุนัขที่มีสัญชาตญาณในการไล่ล่า ดังนั่นถ้าเขาเห็นสัตว์เลี้ยงอื่นเช่นแมวอยู่ตรงหน้าอาจทำให้เขาถูกรถชนได้ขณะวิ่งไล่ตามการดูแล เรื่องขนของ สก๊อตติช เทอร์เรียร์ ขึ้นอยู่กับวิธีการเลี้ยงของคุณ สำหรับกรณีที่เลี้ยงไว้เป็นเพื่อนไม่ต้องการนำไปประกวด ก็เพียงแต่ใช้แปรงสำหรับสางขนสุนัขก่อนแล้วตามด้วยการหวีสักสองครั้งต่อสัปดาห์ก็เพียงพอ

ถึงแม้ว่า สก๊อตติช เทอร์เรียร์ จะไม่ต้องการรั้วที่กั้นสูงแต่เพื่อความปลอดภัยของเขาก็ต้องมั่นใจว่ารั้วนั่นปลอดภัยสำหรับเขา โดยเฉพาะหากมีสระว่ายน้ำอยู่ในบ้าน สุนัขพันธุ์นี้อาจกลายเป็นตัวทำลายข้าวของหากไม่ใส่ใจเขาหรือมีสิ่งเร้าให้เขาไม่เพียงพอ ต้องแน่ใจว่าสภาพแวดล้อมต่างๆ ปราศจากสิ่งที่เป็นอันตรายต่อสุนัข

 

http://www.thaidog.info/43/